ادبیات

دیوانه بمانید، اما مانند عاقلان رفتار کنید. خطر متفاوت بودن را بپذیرید، اما بیاموزید که بدون جلب توجه متفاوت باشید.

نوشته شده توسط آرام شریفی در سه شنبه چهارم تیر 1387 ساعت 10:35 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

بعد از تو
بعد از تو هیچ کسی
هیچ کس نبود

بعد از تو آب دگر آبرو نداشت
بعد از تو
عطر سبز علف
زرد می نمود
بعد از تو
ماه و ماهی و مهتاب و هر چه بود
بعد از تو هر چه بود
حدیث ملال بود
بعد از تو من چه بگویم
که چون گذشت
بعد از تو
هیچ کسی

نوشته شده توسط آرام شریفی در سه شنبه چهارم تیر 1387 ساعت 10:30 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

بگذار

پس

از

من

هرگز

کسی

نداند

از

رکسانا

با

من

چه

گذشت

.

نوشته شده توسط آرام شریفی در سه شنبه چهارم تیر 1387 ساعت 10:20 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

از آنچه باخته ام خودم را ساخته ام تا بگويم آنچه را باخته ام ، فراموش كرده ام .روز گاري از زندگي ام را به پاي كسي گذاشتم كه دوستش مي داشتم ولي او هيچ وقت مرا دوست نداشت و چگونه دوستش بدارم آگاه از اين كه هرگز برايش اهميتي ندارم ، به او حق مي دهم شايد او هم مانند من يكي را دوست داشته است... حال از خود مي پرسم : او را براي هميشه دوست خواهم داشت؟ افسوس كه چنين نخواهد بود! او را فراموش كرده ام . من زماني به خود نگريستم كه ديگر سينه ام شكافته ، قلبم فسرده و روحم سپرده شده بود . بايد صبر مي كردم تا زخم سينه ام با نمك خوب شود ، با قلبم چه كار مي كردم براي گرم شدن در آفتاب گذاشتمش اما آتش گرفت ، چاره اي نداشتم نيمي از خاكستر قلب سوخته ام را به آب و نيم ديگر را به خاك سپردم و به يادم ماند كه روحم ، روحم ، روح من هيچ موقع ، هيچ وقت و هيچ زماني از او جدا نشد . يادگار او سوالي است بي انتها : آيا صبر كنم بر او كه بر من صبر نكرد ؟

و دنیا آنقدر کوچک است که از دل بزرگ آدم ها برای شما می نویسم ، دلی که اگر برای کسی تنگ شود ذره ذره سنگ می شود و این باعث ننگ است که لباس رنگ رنگ بپوشی و پا روی دل دیگران بگذاری. ای دوستان هم سان من ، داستان همراه دوستان می گذرد بی آنکه به پشت نگاه کند. مکنید از زمانه گلایه و نگویید روزگار زشت است که خشت دل ما کشت حاصل خیز را آفت زد. این مشق عشق نیست که برایتان می نویسم این نه واقعیت زود گذر ، بلکه حقیقت جاودانی است. طبل پر صدای عشق ، گوش بر من و هوش بر گذشتگان و جوش بر آیندگان نمی گذارد.نظر مکنید و حذر کنید ، سفر بی خطر نیست شروع مکنید به امید طلوع و اگر طلوع بود از یاد نبرید را که فرا میرسد غروب. شکسته می شود آن دل از جنس بلور و چه می شنوید؟ چشم باز ، سینه راز ، در انتظار آواز و نه آواز پرنده آواز یار ، یار پر یادگار.باز دوباره گوش می دهید چه می شنوید؟ ای خدای بزرگ چه می شنوند؟ همان جمله با صدایی دیگر… . گر او کرد اشتباه چه باشد مرا گناه؟ که دیگر مرا پناه؟روز من سیاه و روزگارم تباه و نفرین و آه … آرام نمی شوی و دلارام شما رفته است . که را نفرین می کنی آنکه هنوز دوستش داری؟به چه فکر میکنی ذکر او بر زبانت است؟هنوز متعجبی و حیران که در آن بهار دوران چه طور زمستان فرا رسید. افسوس که یادت می آید هیچ احساسی به او نداشتی آنقدر گفت تو را دوست دارم که پوست بر استخوانت رسید. آری آن زمان تو را دوست داشت و تو باز بی احساس به او تو نمی دانستی و آمدی و آن کس که تو را بی شمار دوست داشت دوست بداری… مدتی که گذشت تو تکراری شدی و دوست داشتنش به آخر رسید ولی تو دیگر او را صادقانه دوست داشتی و چه کرد با تو بی آنکه به تو فکر کند و باز آن جمله تلخ با صدایی دیگر… این صدا برای من ناجور و برای شما یک جور فرقی نمی کند و فقط آن جمله مهم است که می گوید… حالا در تنهایی زندان ، تاوان می دهید و پیمان نبود که پایان این شود.

نوشته شده توسط آرام شریفی در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 ساعت 3:21 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

چراغی به دست‌ام چراغی در برابرم، من به جنگ سیاهی می‌روم..

نوشته شده توسط آرام شریفی در چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1387 ساعت 1:10 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

پسرکی از جنس مهربانی و نفرت

نوشته شده توسط آرام شریفی در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 ساعت 3:20 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

عاشقانه

چقدر خوب است

که صبح بیدار شوی

به تنهایی

و مجبور نباشی به کسی بگویی

دوست اش داری

وقتی دوست اش نداری

دیگر

نوشته شده توسط آرام شریفی در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 ساعت 9:26 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

unfaithful

نوشته شده توسط آرام شریفی در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 3:14 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

                                         شوم شب

رنگ چشمانت  پریده است کلماتم را میگویم

گویی هیچگاه چشمانت خوبی ام را ندیده بودن

امشب شبی بود که ماه هم از بام خانه ما پر گرفت

گویی رویای چشمان رنگین تری را دیده بود

سردی صدایت جنگل جانم رابیابانی کرد

که گویی تا بحال رنگ آب به رخساره  ترک بر داشته اش ندیده بود

خواستی همانند هم عصرانت نبوده عشق را به من بفهمانی اما بی خبر از اینکه عشق از من سر چشمه میگیرد .

خواستی که گویی عشق هوس است ولی بی خبر ازاینکه عشق اشک دیده باران شسته من است.

ولی به یاد آر که فقط عشق را به گنداب کشیدی

شوم شبی ست چادر پوش

 زنی بخت برگشته است شب

قلم من را نیز پوشانده

خروسها شب را طلوع میخوانند

تا من نیز رویای شبی ننگین را در برگ برگ  پاییز پر خزانم ثبت کنم

اشک در چشمانت زیبا نمی لغزد

مهردانیت را، آغوشت رامیگویم  زباله دان کردی

ولی عشق جنبش نکرد

ایستاد تماشا کرد

                               تا حقارتت آشکار شود

تا همانند فرهاد به شیرین بفهماند که بیستون را عشق او کند نه دستانش

تا به لاله بگوید باران برای اوست که می بارد

به مرداب بگوید دل قوی دار، نیلوفر در راه است

آری اینگونه است که هست

عشق میماند تا پته دروغین عاشقان را بر آب ریزد

                                                                                  هژیر عباسی

نوشته شده توسط آرام شریفی در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387 ساعت 3:2 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

سلام

موندم چی بنویسم در باره چی بنویسم 

    از این بنویسم که با این خیلی تو خودمم مجبورم جلوی جمع بخندم تا نگن  چرا این جوریه

از این بنویسم که یکی رو دوست دارم که هر روز میبینمش ولی نمیتونم بهش چیزی بگم چون میترسم ناراحتش کنم

از این بنویسم که هر کی رو دوست داشتم بهم پا زد

از این بنویسم که هر روز مجبورم قیافه هایی رو ببینم که ازشون متنفرم 

از این بنویسم که هر بار خواستم گریه کنم  گریه نکردم تا نگن بچه است

از این بنویسم که تویه دنیا افرادی هستند که همه فکر میکنن ادمایه خوبین ولی من ایمان دارم که........

ولش کن یک سوال مطرح میکنم که میخام بمن جواب بدی

امروز می خوام به یک سوالی که مطمئنم برای 90% خوانندگان این وب پیش نیومده جواب بدم

 یعنی چی؟damalanchy

خیلی ها شاید فکر کردین یک اسم بی معنی است ولی نه قصه رو گوش کنین:

در روزگاران خیلی دور زمانی که هنوز اینترنت اختراع نشده بود اسپانیایی های بیکار چون اینترنت نداشتند و نمیتونستن چت کنن از فرط بیکاری به قبایل امریکای جنوبی حمله ور شدند و اونارو محاصره کردند مردم این قبایل نشستند فکر کردند که چکار کنن که خلاص بشن به این نتیجه رسیدند که با هدیه دادن اسپانیایی ها رو دک کنن خوب چی کار کردند کلی هدیه جورواجور به اسپانیایی ها دادند از جمله یک دختر  زیبا به اسم.....(من که اونجا نبودم ازش بپرسم اسمت چیه) این دختر زیبا دختر رئیس یکی از قبایل بود 

چی شد؟ خوب معلومه فرمانده عاشقش شد

وقتی که این هدیه ها رو به اسپانیایی ها دادند اونا هم خوششون اومد با خودشون گفتن که اینجا یک چند سالی چترمون بازه مردم قبایل هم که دیدند اینا نرفتند چون دختر خوشگل دیگه نداشتند که هدیه بدند نقشه ی اصلیشون اجرا کردند

یک شب خانم اقای فرمانده وقتی همه خواب بودند در رو به روی سربازان قبیله باز کرد و سربازان هم بصورت کامل بدون عیب و نقص زدند وهمه رو قتل عام کردند

خوب از اون به بعد به اون دختر چی گفتند

Damalanchy

که معنیش به فارسی میشه خائن

خوب منم این اسمو خیلی دوست دارم چون خیانت مسئله ای هست که ما هممون با اون اشنایی کامل داریم حالا هر کس به طریقی ............. نمی دونم چرا من نمی تونم مثل هر کسی باشم و خیانت رو با خیانت جواب بدم می تونم به روش های خیلی بدتری جواب بدم ولی خیانت نه نه نه نه نه نه

به امید روزی که منم هم رنگ آدما بشم( هر چند که بیشترشون مثل آفتاب پرست هستن)    یه آدم خوب، عاشق، دلسوز، رفیق، همدم و مهمتر از همه خائن

شما هم تلاش کنید. به شما می گم آره شما. شمایی که نمی تونید خیانت کنید تو این دنیا اگه خیانت نکنی بهت خیانت میشه انتخاب با خودتونه.